de zin van het leven?

Bij de stoplichten sta ik naast een open vrachtwagen gevuld met van die schattige witte geitjes die me met hun duivelse oogjes vragend aankijken. Ik neem aan dat ze niet op weg zijn naar een dagje Efteling, maar dat ze bezig zijn met hun laatste reisje. “Geiteke wat mekje, met je kleine bekje.. dat zo klaaglijk schreit”. Deze regels schieten me te binnen, logisch, want erg vrolijk ben ik niet; zat net te piekeren over de zin van het leven, nadat mijn arme vader mij iets niet duidelijk kon maken en mijn moeder haar mekkerende klaagzang op me had losgelaten. Echt, naar eer en geweten, vind ik een leven niet gauw zinloos, maar in het geval van mijn ouders zou ik toch zeggen dat het genoeg is. Genoeg voor hen, genoeg voor ons. Het zwarte lappenvrouwtje heeft zich vandaag in het grijs gehuld en om haar 40 kilo hangen wat doekjes lekker los te wezen. Mijn vader zit met zijn Warsteiner pet vol vlekken op zijn te lange witte haren. Een armoedig stelletje. Ze drinken samen koffie, wat er op neer komt, dat ze naast elkaar voor de televisie zitten waar ze niets van verstaan en nauwelijks iets van begrijpen. Plezier van elkaar hebben ze niet, het is wellicht een beetje vertrouwd, maar levert ook nogal eens strijd op, waarbij mijn moeder dan een flinke teug azijn inneemt en mijn vader met zijn vuisten schudt. Ze willen wel even mee naar buiten en de droeve stoet schuifelt voetje voor voetje door de tuin. Als pa mijn auto ziet, wil hij graag een ritje. Ik breng het grijze geitje naar binnen en hijs pa in de auto. We maken een mooie rit en ik zie dat hij zich ontspant. Het lukt hem hele zinnen te spreken en dat is dan ook weer zo shocking, want dat betekent dat hij zich af en toe bewust is van de ellende waarin hij nu leeft. Deze sterke, ondeugende, krachtige en levenslustige vader die als zodanig steeds verder wegzakt in mijn herinnering. Wat is de zin van dit leven? Van het leven van de geitjes onderweg naar het slachthuis? Vanavond geen vlees op tafel!