Jij? Druk?

Vrouwen die het druk hebben…
Afgelopen weekend was het onze beurt om de oudjes iets leuks in het weekend te bezorgen. Rond 16.00 uur zijn we erheen gegaan, dronken wat koffie, dan een glaasje en hebben toen bij de Chinees wat voeder gehaald. Het was best gezellig. Waarom kom ik er dan zo verschrikkelijk chagrijnig van terug? Het wordt soms gewoon te veel, denk ik, en wat me ook erg irriteerde was de volgende situatie:
Annet: Over twee weken ga ik naar een soort retraiteweekend.
Ma: Een wat? Krokettenweekend?
Annet: Nee, retraiteweekend. In een klooster met tien vrouwen tot jezelf komen.
Ma: Dat meen je niet. Jij?
Annet: Ja, het is voor vrouwen die het druk hebben.
Ma: Nou, wat moet jij daar dan?

Vandaag, we zijn twee dagen verder, was het weer de gewone mantelzorgdag. Ze zijn op, maar vraag niet hoe ze erbij zitten. Het gaat allemaal steeds moeilijker. Ma is bezig met het maken van gehaktballen. Het is onvoorstelbaar hoe lang dat duurt! Ze is er zeker een uur mee bezig en dan liggen ze nog niet eens in de pan. Maar ze doet het wel en dat is toch ook weer bijzonder als je 87 bent. Ze kijkt me aan. “Wat zie ik er toch verschrikkelijk oud uit, vind je ook niet?” Valt wel mee, jok ik, je ziet er heel wat beter uit dan veel andere oude dames. Ha, dat is een oppepper, moet ik vaker zeggen. Kopje koffie en dan de bedden verschonen. De kamer van pa is net een dierenhok. Echt waar. Oud, afgebladderd behang, een bed op jampotdeksels om de veel te oude tredfortvloerbedekking te sparen. Oude, rafelige gordijnen, een pisfles in een kastje en het gevelkacheltje staat lekker vol te loeien! Werk aan de winkel dus. In de oven staat ondertussen een maaltijd die ik gisteren voor ze gekookt heb en in mijn hoofd zet ik op een rijtje wat ik vanmiddag nog moet doen. Een klant bellen, een tekst redigeren, de lessen van donderdag voorbereiden en o ja, pa zijn broek zit onder de vlekken.
Vrouwen die het druk hebben… wat moet ik daar nou?