Samen

Ontspannen parkeer ik mijn auto bij de Intratuin, maak het portier open voor kleindochter Floor van 5 en pak een wagentje. We lopen rustig de entree in en bevinden ons al snel tussen de planten. Floor is een luie aap en wil in het wagentje, van waaruit ze rustig om zich heen kijkt. Voor ons loopt een ouder echtpaar. Zij loopt moeilijk en heeft haar rollator hard nodig. Hij duwt de winkelwagen waarin al wat planten zijn gezet. Ze zien er goed verzorgd uit. Een goed kapsel en een leuke set kleren. Ze zijn slank, maar jezus, wat kijken ze saggerijnig. Ze hebben niet door dat ik vlak achter ze loop en dat zijn dan toch de mooiste momenten. Opeens hoor ik, echt vanuit het niets, ‘lul, mankeer je wat aan je poten?’ Lul kijkt woedend, maar ziet mijn blik en besluit wijselijk te zwijgen. Floor kijkt niet op of om, het zou niet in haar opkomen dat ze echt hoort wat ze net gehoord heeft. Ik sla een ander pad in en ga richting allerlei nare spullen die ik zeker niet ga kopen. Matten met welkom erop, houten beeldjes van Boeddha, romantische bloempotten.. getsie. Een volgend pad zie ik ze weer. Ik kan het niet laten en sluip wat dichterbij, terwijl ik Floor toesis dat ze zachtjes moet praten. De heks in mij is op dreef en ja hoor, lul is nu aan het woord en vraagt aan de draak achter de rollator of ze, stom wijf als ze is, nu eens op wil schieten…
We verlaten de winkel, ik breng Floor naar huis en ga dan naar mijn eigen huis. Mijn man is nog niet thuis. Hij zou toch koken? Ik voel woede, irritatie, altijd hetzelfde liedje, kan hij nou nooit… ik moet ook altijd alles…. Dan hoor ik de sleutel in het slot, hij is er. Nu kan ik twee dingen doen. Ik kan schelden of ik kan vragen waarom hij zo laat is. Het stel van vanmorgen ritselt in mijn hoofd. “Dag lieverd. Wat ben je laat. Wat is er aan de hand?” Man kijkt me stomverbaasd aan. Hij had een andere ontvangst verwacht. Zo zie je maar, nooit te laat om de boel te keren. Hoop ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *