62 jaar getrouwd

Trouwdag

Het is donderdag, kwart voor elf. In de keuken staat mijn moeder, althans, een schaduw van wat ooit mijn moeder was. Een klein, verrimpeld, in lappen gehuld vrouwtje met een wanhopige blik in haar ogen. Ze rommelt wat met kopjes en lepeltjes. De keuken is netjes opgeruimd. Pa is binnen. Ze zijn blij dat ik er ben. Ik ook. We maken koffie, regelen een koekje en praten wat. Ze voelen zich naar en denken dat het niet lang meer kan duren. Ik voel met ze mee, leef met ze mee, maar probeer ze ook wat moed in te praten. Als ma even weggedrenteld is, zegt pa dat het hun trouwdag is. 62 jaar! En of ik even iets van een bloemetje wil halen. Dat doe ik, er moet nog wat meer gehaald worden. Ma wil graag drie stukjes zeep. Lachend kijk ik haar aan. “Drie? Dat is wel wat veel voor iemand die zo doodgaat.” Ze kan erom lachen. Even lekker op het fietsje het dorp in. Weer terug geef ik pa een kleine hortensia in zijn handen, in een potje uit hun eigen kast. “Linda, het is vandaag onze trouwdag. Kijk eens wat ik voor je heb”. Ze kijkt verrast op. Ze is er blij mee. Het is een leuk moment en het wordt leuker. “Daar hoort een kusje bij voor de bruid”. Hij kust haar op haar mond! Jongens, dat ik dit meemaak! Morgen is de bruid jarig, ze wordt 87. Dat gaat ze wel halen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *